Չբավարարվող, չնայած շատ յուրացնելուն, կլանելուն և ուտելուն:

ԱԳԱՀ, ի, աց - Սաստիկ ցանկացող ընչից ի ստանալ կամ ի պահել, օրինակ՝

*Ոչ ագահք... ոչ յափշտակողք՝ զարքայութիւն Աստուծոյ ոչ ժառանգեն (Ա Կորընթացիներ. Զ:10)

* Դժոխք եւ կորուստ անյագ են, նոյնպէս եւ աչք ագահ մարդոյ (կամ մարդկան). (Առակ. Ի-Է. 20):

* Պատրաստեալ է մեծատանց ագահաց. (Յովհաննէս Մանդակունի, Ճառք խրատականք):

ԱՆԿՈՒՇՏ. ա. Բառ ռամկական, իբր անյագ. Օրինակ՝

* Որովայնամոլ եւ արբեցող մարդոյ, որ անկուշտ լինի. (Ոսկեփորիկ):

ԱՆՅԱԳ (ի, ից կամ աց.) ա. Որ ոչ յագի, կամ ոչ գիտէ յագուրդ առնուլ ի կերակրոց, ի հեշտալեաց, եւ յինչ եւ է իրաց. անլիր. դժոխորովայն. քաղցեալ. սովեալ. մոլեալ. անգահ, անկուշտ, ծակաչք. ...

*Անյագ յորկորամոլութիւնս (Գիրք պիտոյից):

*Զլերինս եւս կլանել ախորժէր առ անյագ որկորստութեանն (Յովհան Մանդակունի, Ճառք խրատականք, ԺԷ):

*Որ զանյագ բերանս առիւծուցն սանձեաց, շանց անյագաց (Յովհան Ոսկեբերան, Մեկնութիւն Եսայեայ, Առ Եփեսացիս):

*Ո՞ւր անյագից նմանեցի: Յոյժ անյագիցն եւ պատուասիրացն (Գրիգոր Աստուածաբան Նազիանզացի, Գիրք ճառից, Ը. ԺԲ):

*Մանունքն ի կենդանեաց կերակուր են մեծացն եւ անյագիցն (Տօնական մատեան, Տօնապատճառք):

*Դժոխք եւ կորուստ անյագ են: Անյագ եղեւ իբրեւ զմահ (Առակ. ԻԷ. 20: Ամբ. Բ. 5):

*Անյագ է հուրն ?ի կիզանելն զնիւթս (Ներսէս Լամբրոնացի, Մեկնութիւն սաղմոսաց Դաւթի):

*Ի պէտս կիզման յաստուծոյն անյագի (Ղազար Փարպեցի, Պատմութիւն հայոց):

*Անյագ եղեալ սիրովն (Յովհան Ոսկեբերան, Երկմասնեայ և բաղադրեալ թարգմանութիւն, Է. 27):

*Անյագ առ ցանկութիւնս ախտից (Գրիգոր Լուսաւորիչ, Յաճախապատում գիրք ճառից, Ը):

*Անյագն ի չարիս (Մովսես Խորենացի, Ներբողեան ի Սուրբ կոյսն Հռիփսիմէ):

*Անյագ են ի պատերազմելոյ (Ներսէս Լամբրոնացի, Մեկնութիւն սաղմոսաց Դաւթի) Լմբ. սղ.:

*Այնպէս եղաք անյագ անդադար՝ երթալ զհետ ճառիցն (Բարսեղ Կեսարացի, Գիրք վեցօրէից, Զ):

Իբր Անյագական, անյագելի. անդադար. սերտ. սաստիկ. անչափ.

*Անյագ բաղձանօք (Գրիգոր Լուսաւորիչ, Յաճախապատում գիրք ճառից, ԺԱ):

*Անյագ ձայնիւք (Եղիշէ, Ճառ ի խաչելութեան):

*Անյագ ցասումն կամ թշնամութիւն, կամ պատերազմ: Անյագ բերկրումն, խնդութիւն, կամ վայելչութիւն:

*Եթէ ոչ կապեսցուք զբանս ընդ լռութիւն.. արտաքոյ անյագ սահմանին հանէ զմեզ (Բարսեղ Կեսարացի, Գիրք վեցօրէից, Զ):